Herzschmerz… გულის ტკივილი.

გულის ტკივილი.

როცა გხედავ
ჩემი გული ცეცხლის ალში იწვის,
დნება.
ოცნებებით
დედამიწა ფეხქვეშ ქრება,
ითელება.
შემოხედვა შენი ერთი,
სიყვარულის ტოლფასია!

Herzschmerz

(Andrea Hirzi)

Wenn ich dich sehe,
blutet mein Herz!
Und mit Verwunderung
stelle ich fest,
dass ich dich immer noch liebe!

/ნ.მ.2012წ./

Mein Engel – ჩემი ანგელოზი…

Mein Engel
Mein Engel hat den Kopf verloren
Wahrscheinlich ist er sehr verliebt
Verliebt bis über beide Ohren
Glück, dass es die Liebe gibt

ჩემი ანგელოზი…
ჩემმა ანგელოზმა თავი დაკარგა
მართლა შეუყვარდა და ბედნიერია…
და თუ ანგელოზი თავს ასე კარგავს
ადამიანსაც, ხომ შეუძლია!!!

/ნ.მ. 2011წ./

სიზმარი

“ Alle wollen in den Himmel, aber niemand will sterben”

თვალი გავახილე თუ არა, სამზარეულოდან უცნაური ხმაური შემომესმა. ცოტა შევშფოთდი, რადგან მარტო ვიყავი და არავის ველოდებოდი. სასიამოვნო ყავის სურნელმა მადა აღმიძრა და ცნობისმოყვარეობამ გამომაფხიზლა. ღმერთო ვინ არის?
ხალათი მოვიცვი. ოთახიდან გამოვედი. გაოცებისაგან გავშეშდი. შემოსასვლელში ორი დიდი ჩემოდანი იდგა.
„ნუთუ დაბრუნდა, დაუჯერებელია“ – გავიფიქრე. მერე კი, როცა მისი ქურთუკი და ქუდი დავინახე გული დავიმშვიდე.
შემოსასვლელში მისი სუნამოს სუნი ტრიალებდა. ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა. „ღმერთო, რა ბედნიერებაა“ – ჩუმად ჩავილაპარაკე და ხატის წინ მდგომარემ მადლობა შევწირე უფალს.
მერე სარკესთან მივედი თმები მოვიწესრიგე, ხალათი გავისწორე და თამამად სამზარეულოსაკენ გავეშურე. სამზარეულოს კარები ოდნავ ღია იყო. მისი სილუეტი ვიცანი, რომელიც ფრთხილად ალაგებდა ლარნაგზე საუზმეს.
ის დაბრუნდაა? – შევეკითხე საკუთარ თავს. სიხარულისაგან სუნთქვა შემეკრა.
ის დაბრუნდა. ეხლა აქ არის ჩემთან სამზარეულოში და საუზმეს ამზადებს. როგორც ადრე, როგორც ყოველთვის.
“შენ პატარა ბავშვს გავხარ“- გამახსენდა მისი სიტყვები და ეხლახან ვიგრძენი ამ სიტყვების არსი. რადგან, როცა ამას მეუბნებოდა, მეგონა თუ დამცინოდა და მოუხერხებელ ქალად მთვლიდა.
მისი სასიამოვნო ჩაცმულობა, აღნაგობა, მოძრაობა ყველაფერი მიყვარდა და ძალიან მენატრებოდა. მენატრებოდა მასთან ყოფნა, საუბარი, სეირნობა.
ჩუმად ვიდექი კართან და უხმოდ ვადევნებდი თვალს მის მოძრაობას. ის ისე რუდუნებით ამზადებდა ამ ყველაფერს ვიგრძენი, რომ ჩემი გამოჩენით ყველაფერს გავაფუჭებდი. მივხვდი, ეს ყველაფერი სიურპრიზად უნდა დარჩენილიყო. ამიტომ ლოგინში დაბრუნება გადავწყვიტე.
ფეხაკრეფით დავბრუნდი საძინებელში, ხალათი სკამზე გადავკიდე და ლოგინში გავირინდე. თავი მომვიმძინარე და დაველოდე წუთს, რომელსაც მთელი ჩემი ცხოვრება უნდა შეეცვალა.
კარები იღება. იგი ლარნაგით ხელში შემოდის და ჩემი ლოგინის კიდეზე ჯდება. ჩემს სახეზე მისი თბილი ხელის შეხება ვიგრძენი, რომელმაც ჩამოშლილი თმები გამისწორა. მოლოდინმა მონატრება სულ დამავიწყა. დამავიწყა ის, რომ მისთვის არავინ და არაფერი ვიყავი. დამავიწყა მისი წასვლა, რომელიც საუკუნედ გადამექცა. დამავიწყა მისი უცნაური სიტყვები: „ჩვენ არ უნდა ვიჩქაროთ“, „შენ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენე“, „ შენდამი ინტერესი ძლიერდება, მაგრამ არის კი ეს სიყვარული“, „მაპატიე ძვირფასო, არ მინდა გული გატკინო“, „უნდა დავფიქრდე“, „ჩვენ ჯერ ერთმანეთს კარგად არ ვიცნობთ“.
ეხლა კი, ის აქ არის და მისი გულის ცემა ჩემი გულის ცემას უტოლდება. ისეთი სასიამოვნო განცდა დამეუფლა თვალის გახელა აღარც მინდოდა. მეშინოდა ჩემმა გაოცებულმა თვალებმა და უძილო ღამებისაგან ფერმკრთალმა სახემ არ შეაშინოს. ჩემმა შელახულმა თავმოყვარეობამ და სიამაყემ აზრი არ შეაცვლევინოს და მისი მონატრება არ გამიხანგრძლივოს.
სახეზე მისი სუნთქვა ვიგრძენი. მისმა ტუჩებმა ჩემი გაყინული ტუჩები ამბორით გაათბო. თვალი გავახილე და სილუეტიც გაქრა… გიჟივით წამოვხტი. უცნაური ხმაური შემომესმა. სამზარეულოსაკენ გავეშურე, მაგრამ იქ არავინ იყო… მხოლოდ ძლიერი ქარი ეხეთქებოდა ჩემს სარკმელს და ოთახში შემოჭრას ლამობდა.

/ნ.მ. 2013 წ./

ზამთარი

განა ცუდი ვარ, განა ვძალადობ
განა მინდა, რომ ვიყო ზამთარი,
უბრალოდ მინდა ვუყვარდე ვინმეს
რომ ჩემი გული ცოტა გაათბოს…
მერე რაღა ვქნა, თუ ვერ მიშველით,
მზე გამოვა და ალბათ გამალღობს
/ ნ. მ.2014 /

მრგვალი მაგიდა – „დევნილთა სოციალური და სამართლებრივი მდგომარეობა“

2014 წლის 18 დეკემბერს თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის საკონფერნციო დარბაზში გაიმართა მრგვალი მაგიდა – „დევნილთა სოციალური და სამართლებრივი მდგომარეობა“ . სადაც წარმოდგენილი იქნა პროექტის ფარგლებში უფლებადამცველთა მობილური ჯგუფის მიერ განხორციელებული მონიტორინგის შედეგები.
თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის გამგეობის თავმჯდომარე, დისკუსიის მოდერატორი, ქალბატონი ნინო ელბაქიძე – მიესალმა მოწვეულ სტუმრებს და მადლობა გადაუხადა მობრძანებისათვის. შემდეგ სიტყვა გადასცა მომხსენებლებს.
პირველი მომხესენებელი გახლდათ სოფო ალექსიძე, თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის იურისტი – რომელმაც წარმოადგინა მონიტორინგის ფარგლებში განხორციელებული ფაქტები, რომლებიც „კონსტიტუციის 42–ე მუხლის“ დევნილთა სამართლევბრივ პრობლემებს ეხებოდა. მიუხედავად მრავალმხრივი ურთიერთობისა და მონიტორინგის წარმოებისას მობილური ჯგუფი კვლავ აწყდება უფლებადარღვევის ფაქტებს, კერძოდ: დევნილთა განსახლება ხდება ავარიულ და დავალიანების მქონე შენობებში. რის შემდეგ დევნილებს თავიანთი სახსრებით უხდებათ თელასის ან გაზის დავალიანების დაფარვა, ბინის კეთილმოწყობა, წყლის, დენის გაყვანილობისა და სველი წერტილების მოწესრიგება, მოწყობა, შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა განსხლება მაღალ სართულზე, რაც უპირობოთ არღვევს მათ უფლებებს და აზარალებს დევნილთა ისედაც რთულ სოციალურ ყოფასა და ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას.
შორენა ყაყიტაშვილი, საქართველოს სახალხო დამცველის აპარატის – წარმომადგენელი მუშაობდა დევნილთა სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების, ადეკვატური საცხოვრებლის უფლებათა შესახებ. მის მოხსენებაში ვრცლად იქნა წარმოდგენილი საქართველოს სხვადასხვა რეგიონებში განხორციელებული მონიტორინგის შედეგები. მას მიაჩნია, რომ არსებობს რიგი დარღვევები, რომლებზეც ძირითადად ინფორმირებული არიან საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს წარმომადგენლები და იმედს გამოთქვამს, რომ მათი მონიტორინგის შედეგში აღწერილი ფაქტები რეაგირების გარეშე არ დარჩება.
მომხსენებელმა აღნიშნა, რომ მისი პროექტის ფარგლებში ჩატარებულმა მონიტორინგმა დაანახა მას, რომ საჭიროა დევნილთა მეტი ინფორმირება. რადგან ბევრმა მათგანმა არ იცის როგორ უნდა მოიქცეს და ვის უნდა მიმართოს კონკრეტულ სიტუაციაში. ინფორმაციის სწორად მიწოდებისას გაუადვილებათ მათ არსებული პრობლემების მოგვარება.
ქალბატონმა შორენა ყაყიტაშვილმა გააჟღერა ინფორმაცია, რომ 2015 წლისათვის იგეგმება ლტოვილთა განსახლების გრძელვადიანი პროექტები, რაც ხელს შეუწყობს ქვეყანაში ასობით ათასი იძულებით გადაადგილებულ პირთა საცხოვრებელი პირობების გაუმჯობესებას.
დისკუსიის დასასრულს ქალბატონმა ნინო ელბაქიძემ ერთგვარი რეზიუმე გაუკეთა მრგვალ მაგიდას და აღნიშნა, რომ არსებულ მონიტორინგის უდიდესი მნიშვნელობა აქვს თვითეული დევნილისათვის, რომ კარგი იქნებოდა დღეს დისკუსიის მონაწილეთა შორის ყოფილიყო ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს წარმომამდგენელი ქალბატონი – დალი გოგოლიძე. საინტერესო იქნებოდა არამარტო მისი მოხსენება – დევნილთა მიმართ სახელმწიფო პოლიტიკის მიმოხილვის თაობაზე, რომელიც მონიტორინგის შედეგებს შეაფასებდა მათთან ერთად და სამინისტროს კომპეტენციის ფარგლებში, ერთობლივი ძალისხმევით ემსჯელათ იმ გამოწვევების წინააღმდეგ, როგორიცაა მძიმე სოციალური ფონი, არასათანადო საცხოვრებელი პირობები, სხვადასხვა უფლებადარღვევბისა და პრობლემატიკური საკითხები ფართების დაკანონებასთან დაკავშირებით, რომელიც თბილისის ადამიანის უფლაბათა სახლის უფლებადამცველების მობილურმა ჯგუფმა დევნილთა ჩასახლებებში გამოკვეთა.

2014 წელი 18 დეკემბერი
ი.ბ.

My Character Was Grossly Misjudged at the Belmont Avenue Kroger

Ginger's Grocery

“If I forget to ask you to donate to
Susan G Komen For the Cure
You get a Coke
FREE!!”

image

I am not petty enough to call out a minimum-wage worker on a promotion like this, so I don’t have the comped bottle of soda to prove it, but I was not asked to make a breast cancer donation at Kroger last week. And no, the clerk (let’s call her “Vera”) did not forget to ask. She simply refrained from making the request because she thought I’d say no. Of this I am certain.

Before I share with you the passive-aggressive ugliness that transpired last Thursday between Vera and me, and in my own defense (with the understanding that I come off sounding like kind of a jerk in this story), let me just say that I donate to causes like this every time someone asks me. Every. Single…

View original post 891 more words